سلام به تمامی دوستان گلم

بازگشت تیمسار از باغرود و تمام شدن آموزشی

یکی از بینندگان وبلاگ اینجا همچین نظری رو گذاشته

من اسم یکی از دوستای دوره دبستانم رو سرچ کردم تو گوگل اینجارو اورد !
فقط خواستم بگم که این ایسانی که نوشتی ازش کاملا مشخصه یه شخصیت خیالیه . به روانپزشک مراجعه کن .

خدمت شما بگم چیزی که خیلی خوب در این مدت یاد گرفتم صبره ، در مورد نظر شما بگم چطور اینقدر مطمئن نظر دادی؟؟؟ واسم خیلی جالبه ( اگه نتونستی ثابت کنی آیسان من خیالی من بت پیشنهاد میکنم بری پیش روانپزشک !!! )

خاطرات بعد از میان دوره

من روز یکشنبه راه افتادم چون دوستان ستاد رویت ماه گفتند یکشنبه عیده منم صبح ساعت 6 به اتفاق پدر گرامی رفتم میدان راه آهن برای بلیط قطار که اونجا چند تا از دوستان آشخور رو دیدم بعد تقریبا 20 مونده به من بلیط تموم شد

زود رفتم ترمینال جنوب بلیط ساعت 3.5 گیرم اومد منم نفس عمیقی کشیدم رفتم خونه منم باید ساعت 9 خودمو به پادگان معرفی میکردم اگر نه برام تاخیر میزدن در ضمن ساعت 5 هم باید میرفتیم میدان تیر برای تیر اندازی

ساعت 3.5 من در ترمینال جنوب حاضر بودم برای راه افتادن به سمت نیشابور راس ساعت اتوبوس حاضر نبود و ساعت 4 اومد منم دلشوره گرفتم چون مسیر تقریبا 12 ساعته میرفتن و اگه همون راس 4 هم حرکت میکرد من 4 صبح پادگان بودم ( تاخیر واسم مهم نبود چیزی که اذیت میکرد نرسیدن به میدان تیر بود )

آقای راننده با خیال راحت شروع به سوار  کردن مسافرین محترم کرد و ما تا ساعت تقریبا 5 در ترمینال منتظر تشریف فرما شدن مسافرین بودیم تا بالاخره اتوبوس راه افتاد

مسیر ، طبق معمول 12 ساعته رفت تازه وسط راه یه راننده تازه کار هم داشت که میخواست از استاد رانندش رانندگی یاد بگیره و با سرعت آروم حرکت میکرد منم فقط حرص میخوردم که دیر شد بابا زود برو دیگه

از شانس بد ما وسط راه بارون گرفت و بازم سرعت ماشین کم شد ولی خدا رو شکر بارون زود بند اومد

خلاصه من ساعت 5 رسیدم پادگان و آقای دژبان برای من 8 ساعت تاخیر زد منم زود رفتم طرف خوابگاه که به بچه ها برسم برای میدان تیر دیدم بچه ها مشغول نظافت محوطه گردان هستند و منم باز نفسی بس عمیق کشیدم و متوجه شدم چون ماه رمضان تموم شده برنامه پادگان هم تغییر کرده و میدان تیر ساعت 7 میریم

صبحانه که شامل یه کره 50 گرمی و مربای 50 گرمی و یه عدد نان بود خوردیم و بعد از نظافت سلف توسط اینجانب ، به اتفاق دوستان به سمت میدان تیر که در فاصله 5 کیلومتری پادگان بود و باید پیاده میرفتیم حرکت کردیم

در راه میدان تیر یه جایی رو دیوارش نوشته من و رویا و زیرش تاریخ زده منم هر وقت از اون جا رد میشدم و اون جمله رو میخوندم دلم میگرفت طوری که بچه ها نمیذاشتن چشمم به اون نوشته بیفته

رفتیم و به میدان تیر هم رسیدیم و تیر اندازی هم کردیم و نمره منم شد 80 از 100 و بعد دوباره به سمت پادگان حرکت کردیم 

هفته با تمام سختی هاش گذشت و جمعه رسید و دوستان هم اصرار کردن بیا بریم مشهد ( من مشهد رو دوست دارم ولی علت اینکه نمیرفتم این بود وقتی تنهایی میرفتم میدیدم آیسان کنارم نیست خیلی دلم میگرفت ) و منم با اصرار اونا بالاخره راضی شدم و رفتم و البته نمیگم بد گذشت چون خوش گذشت ولی دلم خیلی یاد خانومی میکرد طوری که وقتی بش زنگ میزدم بغض میکردم ( چه کنم دست خودم نبود )

رفتم حرم امام رضا چندتا نماز خوندم به نیت های مختلف یه نماز هم به نیت دوستان خوبمون خوندم

جاتون خالی خیلی حرم بم حال میداد

جمعه عصر برگشتیم به سمت نیشابور هفته بعد از اون هم گذشت و دوباره رسید به جمعه و باز هم پیشنهاد مشهد و مخالفت من و ایندفعه دیگه نرفتم ( در اصل امام رضا نطلبید ) و با چندتا از دوستان آشخورمون رفتیم جایی بنام بوژان ( یه جایی مثل دربند و درکه خودمون ) و پیشنهاد میکنم اگه رفتید مشهد یه سری به نیشابور و بوژان بزنید البته الان دیگه سرده ولی تابستون خوبه

هفته بعد از اون هم گفتند باید بریم اردو یعنی تاریخ 88/7/22 که سر این قضیه هم ما رو خیلی اذیت کردن چون قرار بود ما رو تاریخ 88/7/20 ببرند اردو ، چون هرچی زودتر میرفتیم اردو ، از پادگان زودتر ترخیص میشدیم

اردو

میگم اردو فکر نکنید اردو تفریحی نخیر یک اردوی جنگی که معمولا سربازان رو بعد از پایان دوره آموزشی میبرند و در اونجا شرایط سخت جنگی حکم فرماست مثلا : چیزی بنام برق ، حموم ، آب لوله کشی ، بخاری و ... وجود نداره البته به نظر من و تمام سربازا بهترین روزای آموزشی همون اردو

فاصله اردوگاه تا پادگان تقریبا 12 کیلومتر بود که باز پیاده رفتیم با این تفاوت که یه کوله تقریبا 50 کیلویی که وسایلمون بود هم همراه ما بود که شامل 1 پتو ، 1 کیسه خواب ، کلاه جنگی ، فانسقه ، بند حمایل ، لباس شخصی و وسایل شخصی و 1 کوله انفرادی و ... بود

خلاصه رسیدیم و شب ساعت 6 بعد از ظهر به خاطر خستگی راه ، در چادری که 12 نفری زدیم به اتفاق خوابیدیم یه دفعه دیدیم یه نفر داره کنار چادرمون تیراندازی میکنه اونم به صورت رگبار اونطرف هم دران با دوشکا تیر اندازی میکنن و نارنجک میندازن و دارن آژیر میزنن ساعت رو که نگاه کردم دیدم ساعت 11 شبه و به اصطلاح خودشون خشم شب زدن و دارن داد میزنن زود برید محل صبحگاه

زود لباس پوشیدیم رفتیم اونجا ( لازم به ذکره وسیله روشن کردن محیط فانوس بود ) رفتیم محل صبحگاه و بعد از سخنرانی فرمانده اردوگاه 12 رفتیم در چادر و خوابیدیم تا صبح ساعت 3.30 که بیدار باش بود برای نماز صبح و بقیه کارا

روز بعد هم گذشت و شب ما رو بردن پیاده روی شبانه اونم با مسافت 5 کیلومتر و جهت شناسی رو با استفاده از ستارگان یادمون دادن البته روزش هم سنگر کنده بودیم

شب با خیال راحت خوابیدیم تا صبح و روز از نو و روزی از نو و شب بعد هم به همین صورت گذشت

شب بعد فهمیدیم دوباره میخوان خشم شب بزنن ما هم برای اینکه اونا رو حرص بدیم به همه سربازا گفتیم بجای واژه خشم شب از واژه لطفا بیدار شوید استفاده کنید تا بفهمن این کارا فایده  نداره و همچنین با استفاده از عوامل نفوذی یا همون ستون پنجم فهمیدیم چه ساعتی خشم شب میزنن و ما هم نیم ساعت قبلش بیدار شدیم طوری که فرمانده ما وقتی ما رو دید تعجب کرد گفت الان ساعت 3 نصفه شبه چرا بیدارید گفتیم همینطوری ، لطفا بیدار شوید رو هم زدن و ما به جای اینکه بدویم به سمت سنگر بر خلاف سایر گردانها که با شتاب به سمت سنگرها میرفتند همه رفتیم پشت سنگر قایم شدیم تا اولین گردانی باشیم که در صبحگاه حاضر میشیم و همین اتفاق هم افتاد

روزش هم گفتند پیاده روی برد بلند دارید که حدود 30 کیلومتر بود و منم با احترام کامل پیچوندم و نرفتم

بعد از اون هم چندتا کلاس گذاشتن و صبح روز آخر هم مانور گذاشتن ( خدایی خیلی مانور مسخره ای بود )

و برگشتیم پادگان

تقسیم نیرو

صبح دیروز با 1000 بدبختی بمون گفتند ادامه خدمت کجا افتادید و منم حدس بزنید کجا افتادم !!!؟؟؟؟

افتادم بیمارستان امام حسین کرمانشاه ولی اصلا ناراحت نشدم و میخندیدم بچه ها گفتند چرا خوشحالی گفتم چون دارم میرم نزدیک خانومم که همدان داره درس میخونه البته امروز صبح که داشتم به مامان میگفتم داشت سکته میکرد و گفت دیگه تحمل دوری نداره باید بندازی خودتو تهران منم یه کارایی کردم حالا  فردا معلوم میشه کجا میفتم

ساعت 2 بعد از ظهر هم سوار اتوبوس شدیم و ساعت 5 صبح هم من خونه بودم

بعد نوشت : این شعر رو روی سطل زباله در پادگان نوشته بود و منم خیلی خوشم اومد

زندگی چون قفسی است

                                   قفسی تنگ و پر از تنهایی

و چه زیباست لحظه غفلت آن زندانبان

                                  و پس از آن پرواز 

فدای بهترین همسر دنیا بشم آیسان جونم میپرستمت