بهزاد و آیسان

..........

2ashegh — Mon, 21 Dec 2009 10:39:15 GMT

اطلاعیه

2ashegh — Wed, 16 Dec 2009 15:29:18 GMT

سلام به همه دوستانی که اینقدر به ما لطف دارن

میخوام سه تا مطلب بگم

1. بچه ها ما هیچوقت این وبلاگ رو نه پاک میکنیم و نه رها میکنیم چون اینجا برای ما پر از خاطرست

اینجا 3 ساله که عاشقای زیادی رفت و آمد داشتن و غیر از اون ما هم بیشتر خاطرات خودمون رو اینجا نوشتیم و از همه مهمتر این خیلی بی معرفتیه که تصمیم بگیریم دوستان خودمونو تنها بذاریم

علت اینکار هم ناراحتی من از آیسان بود که دوست داشتم در وبلاگ ثبت بشه همین

ما هستیم با تمام قوا در ضمن اگه کسی هم ناراحت شد شرمنده

2. دیروز متوجه یه خبر خیلی بد شدم یکی از عاشقای وبلاگستان تنها شده ، عشقش به رحمت خدا رفته ما این دوستان عاشق رو نمیشناختیم ولی واقعا و از صمیم قلب ناراحت شدیم و برای خانواده ایشون و مخصوصا مینا خانوم (همسر ایشون ) صبر آرزومندیم نمیدونم چی بگم ولی واقعا ناراحت شدیم

دوستان عاشق در تمام وبلاگستان تصمیم گرفتن برای مهدی جان ختم قرآن بگیرن و هرکی یک جز از قران رو بخونه اینم لینک http://www.2ravani.blogfa.com

3. درضمن پیشاپیش ایام محرم رو تسلیت میگم

باید اینجا هم اثری باشد ( از واقعیت ، برمیگردم)

2ashegh — Sat, 12 Dec 2009 15:02:18 GMT

نظر سنجی سازمان ملل در مورد درج نوروز در تقویم بین‌المللی به عنوان یک روز جهانی تا الان فقط 411هزار نفر ثبت کرده اند،
لطفا لینك زیر را امضا نموده و به تمام دوستان هم اطلاع دهید قبل از اینكه این روز به نام افعانستان یا تاجیكستان ثبت شود.

http://www.petitiononline.com/Norouz

توضیح:
در پایین متن click here to sign petition روکلیک کنید. اسم و ایمیل و شهر و کشور را وارد کنید و
بعدpreview your signature رو بزنید.

دومین سالگرد این خونه

2ashegh — Tue, 08 Dec 2009 13:26:18 GMT

این وبلاگ 2 سال رو پشت سر گذاشت و داره وارد سال سوم زندگیش میشه( 21 آذر )

نوشتیم گرچه کمرنگ یا پر رنگ ولی دوسال گذشت

دوسالی که باعث شد خیلی دوستای عاشق پیدا کنیم

دوسالی که من نوشتم هرچند آیسانم میخواست بیاد ولی نیومد که بنویسه

دوسالی که خیلی چیزا از این وبلاگستان یاد گرفتیم

دوسالی که ....

ثبت بهترین خاطره ی زندگی

2ashegh — Wed, 02 Dec 2009 07:38:18 GMT

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام به هم دوستان گل

خوبید؟؟

بله ما همو دیدیم و جاتون خالی فوق العاده بود میدونید همیشه دیدارها بهترین لحطات هستند و این دیدار بهترین دیدارها در طول این سه سال بود.

خیلی خوش گذشت ولی از شانس ما همدان صبح برفی بود و بعد از ظهر مه اونم چه مهی تازه خیلی هم سرد بود داشتیم یخ میزدیم ولی آیسان به اندازه من سردش نبود و یا اینکه بود به روم نمیاورد (من آدم سرمایی نیستما ولی نمیدونم چم شده بود)

اول از همه باید تشکر کنم از مینا و محمد بابت کمکهاشون به ما برای پیدا کردن کافی شاپ مناسب آخه من زمانی که همدان درس میخوندم اهل کافی شاپ رفتن نبودم یعنی کسی نبود که باش برم کافی شاپ برای همین بلد نبودم و مینا خانوم لطف کردن آدرس چندتا کافی شاپ به ما دادند خیلی ممنون

بریم سراغ تعریفامون

اینجانب صبح ساعت 4.5 از خواب بلند شدم و حاضر شدم زدم بیرون و رفتم به سمت ترمینال آزادی و ساعت 6.5 بلیط همدان گرفتم و به سمت همدان به راه افتادم

تقریبا ساعت 12 رسیدم همدان زنگ زدم خانومی کجایی دیدم داره آدرس جایی رو میده که با من 10 متر بیشتر فاصله نداشت آخه من پشت دیوار ایستاده بودم

یکم رفتم اون طرف دیم عشقم ایستاده ولی حواسش به من نیست رفتم پست سرش گفتم سلام علیکم (این نوع سلام گفتن من مشهوره ) اونم بدون اینکه برگرده منو شناخت بعد که برگشت کلی سلامو احول پرسی و ... آدرسهای کافی شاپها و رستورانها رو از جیبم در آوردم گفتم بیا بریم پیتزا بزنیم بعد بریم بگردیم

یه ماشین گرفتم سوار شدیم رفتیم پیتزایی اونجا خانومی به من یه هدیه داد یه پلیور خوشگل که منم کلی ذوق مرگ شدم

خلاصه پیتزا رو خوردیم (اونجا از این سس قرمزها دادن اصلا باز نمیشد با بدبختی بازش کردیم) گفتم بیا بریم خلاصه دیروز بیشتر کافی شاپهای همدان رو گشتیم

بعد ساعت شد 6.5 عصر و منم باید میرفتم ولی مگه میشد از هم جدا شیم دیدم آیسان صورتشو از من برگردونده نگاه کردم دیدم داره اشک میریزه آقا منم گریم گرفت گفتم بابا دیوووونه واسه چی گریه میکنی مگه میخوام برم قندهار میرم دوباره میام اونجا بود که بازم بغلش کردم اینقدر باش حرف زدم تا آروم شد تا تونستم خودمم آروم کنم

رفتم یه ماشین دربست گرفتم و خانومی رو تا محل خوابگاه رسوندم بعد خودم رفتم ترمینال برای ساعت 8 شب بلیط داشت و هوا هم وحشتناک مه بود

گرفتم و منتظر شدم تا ساعت 8 در این مدت زنگ زدم به خانومی باش حرفیدم بعد هم سوار شدم 1.5 نصفه شب رسیدم تهران

با بدبختی ماشین گیرم اومد تا خونه و ساعت 2.5 من خونه بودم

ولی خدایی این سفر بهترین سفر عمرم بود اونم به این خاطر که کنار خانومم بودم بغلش بودم....

واااااااااااااای آیسان ممنونم ازت خیلی میخوامت عاشقانه دوستت دارم

لحظه ی دیدار خیلی نزدیک است

2ashegh — Mon, 30 Nov 2009 14:35:23 GMT

سلام به همه دوستانی که همیشه ما رو تنها نمیذارن

بهترین اخبار زندگی

منو خانومی فردا کنار همیم به امید خدا و با دعای شما دوستان گل

اندر حکایت آش خوری -- 3

2ashegh — Thu, 26 Nov 2009 11:43:18 GMT

سلام به همه دوستان گل خوبمون

اول یه نکته : بعضی از لینکها رو از قسمت زوجهای عاشق به دوستان گل انتقال دادم اگه کسی اسمشو ندید ناراحت نشه

یه طبقه رفته پایین

چطورید؟؟

در ضمن هنوز پیش خانومی جوووووون نرفتم چند روز دیگه میرم

خوب از ادامه دردسری بنام سربازی یا همون خدمت مقدس سربازی بگم با همون جمله معروف خودم که چون باید بگذرد میگذرد بعد از اینکه قضیه کرمانشاه حل شد و من افتادم ستاد مشترک اونجا 2 روز طول کشید که تقسیم بشم

که در این دو روز صبح میرفتم پادگان ظهر برمیگشتم و از صبح تا ظهر در پادگان روی یه صندلی نشسته بودم همین

بعد از دو روز صدام کردند گفتند بیا پروندت رو ددرست کن باید بری درمانگاه ستاد منم گفتم روی چشم

سریع رفتم همه چیزو درست کردم رفتم بهداری اونجا گفتند اول باید بری بهداری کل گفتم کجاست رییس بهداری برای خودش یه آدرس داد آقا من از همه جا بی خبر هم راه افتادم هی رفتم هی رفتم مگه این راه تموم میشد

دقیقا 45 دقیقه من پیاده روی کردم ( حالا تصور کنید بزرگی این ستاد را ) تا بالاخره رسیدم

رفتم اونجا هم تشکیل پرونده دادم بعد دیدم رییس اونجا اومد گفت من میخوام برم مشهد شما تا شنبه اینجا بیا بشین تا من برگردم حالا اون روز 4 شنبه بود منم طبق معمول گفتم چشم (به تمام برادران که قصد انجام این خدمت مقدس رو دارن توصیه میکنم چشم گفتن رو بسیار تمرین کنید)

همونجا نشستم تا ظهر دوباره پیاده روی به سمت درب پادگان رو آغاز کردم و 45 دقیقه بعد رسیدم دم درب دژبانی برای خروج رفتم و دوبار فردا اومدم

صبح دوباره خودمو با بدبختی رسوندم به بهداری کل یکی دو ساعت نشستم بعد اون رییس قبلی که منو شوت کرده بود بالا که برم پرونده تشکیل بدم اومد گفت فلانی چرا نشستی بعد یکی از بچه های اونجا قضیه رو تعریف کرد

بعد اون آقا رییسه گفت نمیخواد نامشو بزنید بریم پایین چون اونجا بش نیازه در اورژانس نیرو نداریم

نامه رو زدن منم به اتفاق رییس و راننده ایشون اومدم پایین و رییس گفت تو باید بری شیفت اورژانش

منم گفتم ...

گفت از فردا لباس شخصی میاری ( پیرهن به رنگ آبی روشن و شلوار سرمه ای) به همراه روپوش منم گفتم...

روپوش که داشتم شلوار هم داشتم رفتم یه پیرهن آبی خوشگل خریدم از روز بعد این شد تیپ ما

دیگه در اورژانش اونجا منم مشغول شدم البته بد نشد چون هم طرح دانشگامه هم تجربم بیشتر میشه هم با دکترای بیشتری آشنا میشم

حالا بقیه رو هم بعدا می تعریفم

لحظه دیدار نزدیک است

2ashegh — Sat, 21 Nov 2009 18:07:18 GMT

لحظه ديدار نزديك است .

باز من ديوانه ام، مستم .

باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

- اي نخورده مست

لحظه دیدار نزدیک است

لحظه ديدار نزديك است

سلام به تمام عاشقای دنیا

سلام به تمام دوستان عاشق خودمون خوبی؟؟ خوشید؟؟؟

فکر کنم تیتر این مطلب همه حرفای دلم رو گفته باشه

در یک اتفاق باور نکردنی تمام جوانب کار سنجیده شد برای رفتن به دیار یار فقط مونده هوا که اونم سپردم به خدا

وای نمیدونید چقدر انرژی مثبت دادم میخوام پرواز کنم خلاصه کلی خوشحالم که بعد از مدتها میخوام برم پیش خانومی

میخوام این بار که میگم دوسش دارم تو چشماش نگاه کنم و این جمله رو بگم

میخوام گرمی دستاش رو به خوبی حس کنم

دوستای گل من دعا کنید مشکل خاصی ایجاد نشه ما بریم پیش هم و بیایم که کامل همه چیزو براتون تعریف کنیم

تاریخ دقیق رو لو نمیدم ولی خیلی زود میخوام برم

سلامی جدید خیلی جدید - بازگشتی دوباره

2ashegh — Mon, 16 Nov 2009 11:51:18 GMT

سلام خدمت تمام دوستان گل

همونایی که تا حالا تنهامون نذاشتند و ما هم از امروز قرار مثل پارسال بیشتر اوقات در اینترنت فعال و به قول دوستان آنلاین باشیم و تنهاشون نذاریم

در این مدت هم که نه من و نه آیسان به اینترنت و بلاگفا سر نمیزدیم ولی خدا شاهده دلمون اینجا بود و خیلی دوست داشتیم مثل سابق همیشه آنلاین باشیم

حالا که دوباره بعد از یک هفته دوندگی این امکان رو دوباره فراهم کردم بازم مثل سابق میشیم ولی با یک تفاوت اساسی که میگم

الان که داشتم به وبلاگ رسیدگی میکردم اول رفتم سراغ پیوندهای وبلاگ و به تمام وبلاگها سر زدم بدون استثنا ولی کامنت نذاشتم چون میخواستم اول آمار وبلاگها رو بگیرم بعد کامنت بذارم دیدم خیلی از اونایی که جز دوستان ما بودند وبلاگهاشون رو هم پاک کردن و دیگه وبلاگ نویسی نمیکنند

این مساله خیلی منو ناراحت کرد خیلی زیاد ولی چه میشه کرد خوب منم اونا رو از لیست وبلاگ پاک کردم ولی همیشه بدونند ما به یادشون هستیم

حالا اون تفاوتی که میگفتم

اونایی که به وبلاگ ما هنوز هم سر میزنند دیده بودند آمار وبلاگ خیلی بالا بود ولی به مرور پایین اومد با یکی از دوستان که صحبت میکردم گفت اگه اون موقع آمار بالا بود الان پایین چون تو سر میزدی و اونا در پاسخ به تو بت سر میزدند وقتی فکر کردم دیدم راست میگه اونا به خاطر شخص ما نمیومدند در صورتیکه من و آیسان فقط به خاطر خودشون به اونا سر میزدیم و نه به این خاطر که اونا هم بمون سر بزنند و آمار وبلاگ رو بالا ببرند این مساله هم باز اون روز خیلی باعث ناراحتی من شد و تصمیم گرفتم اول دوستای خوب رو بشناسم اونایی که ما رو به خاطر خودمون میخواند و نه برای اینکه بشون سر بزنیم تا آمارشون بالا بره

دوستای خوبی که در این چند ماه که زیاد فعال نبودیم هم اصلا ما رو تنها نذاشتند و مدام برامون کامنت میذاشتند همین آخرین پست و آخرین کامنتها رو نگاه کنید این افراد اغلب همونایی هستند که همیشه میاند

نمیخوام اسم بذارم چون مطمئنا کسایی ناراحت میشند (راستی میثم و شیوا خانوم ممنون از حضورتون)

در آخر میخوام از مهسا خانوم به خاطر اینکه انگار از دست ما خیلی عصبانی هست عذر خواهی کنیم شرمنده

نصف روز ، الافی

2ashegh — Sat, 24 Oct 2009 10:54:17 GMT

سلااااااااااااااااام به تمام دوستان وبلاگی

خوبید انشالله؟؟

عصابم خورده به شدت

امروز صبح طبق فرمایش جناب سرهنگ ... رفتم دفتر ایشون تا ببینم همچنان باید برم کرمانشاه یا دوباره محل خدمت من تغییر کرده ، وقتی رسیدم تشریف نداشتن و من مدت یک ساعت الی دو ساعت منتظر بودم که تشریف فرما بشند و که آخر هم نیومدند و فهمیدم کار منو دادن به جناب سروان ش که ایشون هم نبودند و وقتی اومد رفتم دفترش گفت چه کار داری وقتی براش توضیح دادم یه دفعه سرم داد کشید تو چرا با لباس شخصی اومدی اصلا چرا خودتو معرفی نکردی

گفتم من تازه اومدم ببینم کجا افتادم و طبق حکم قبلی تا 5 آبان مرخصی دارم گفت نخیر برو زود حکمتو بگیر و خودتو معرفی کن

منم حکمم رو گرفتم دیدم افتام تهران بهداری مرکزی پیش خودم گفتم از بیمارستان افتادم بهداری چه پیشرفتی خاک بر سرت بهزاد

از سرباز اونجا پرسیدم این کجاست گفت 2 تا پادگان پایینتر منم سریع راه افتادم ببینم کجا افتادم رسیدم به اولین پادگان برای اطمینان از دژبانش پرسیدم اینجا آدرس کجاست گفت پادگان پایینی منم وقتی مطمئن شدم سرعتم رو بیشتر کردم و وقتی رسیدم پادگان دوم از دژبان اونجا پرسیدم این نامه رو کجا ببرم گفت مال این پادگان نیست برو پادگان بالایی گفتم مطمئنی گفت آره

دوباره برگشتم بالا همون پادگان اول به دژبانش گفتم دوباره منو فرستادن اینجا گفت نه همون اولیه گفتم یارو اونجا خیلی با اطمینان آدرس اینجا رو داد بالاخره خود دژبان هم به شک افتاد گفت برو فلان اتاق پیش سرهنگ... منم سریع رفتم.

خدایی عجب مرد ماهی بود فوق العاده خوش برخورد کاش همون جا افتاده بودم وقتی نامه منو دید یه جمله زیرش نوشت گفت برو همون پادگان پایینی پیش سروان ش منم دوباره از پادگان اومدم بیرون و سریع رفتم پادگان دوم و رفتم داخل وقتی نامه منو دید بم آدرس دفتر همون سروان ش رو داد و منم رفتم.

از دور وقتی داخل دفتر رو نگاه کردم قیافه اون سروان رو دیدم گفتم خدا رحم کنه این از اوناست که پاچه میگیره

رفتم داخل نامه منو که دید زیر لب گفت بهداری جا نداره منم چیزی نگفتم بعد گفت فردا صبح با لباس نظامی اینجا باش

حالا فردا برم ببینم چه خبره خدا کنه بهداری افتاده باشم اگه نه چقدر پشیمانی داره بیمارستان امام حسین کرمانشاه رو از دست داده باشم

پاورقی : داخل متن دوتا سرهنگ ... نوشتم که بدونید با هم فرق میکنند

همچنین دوتا هم سروان ش نوشتم که این دوتا هم یکی نیستند

ضرب المثل : خدا خر رو شناخت بش شاخ نداد ( قبول دارید ؟؟؟ )